Why we understand so little about money and the economy

Why do so many people—including highly educated individuals—fail to properly grasp economic reality? This is not solely due to the complexity of money and financial markets. Economics, education, the banking sector, politics, the media, and even our own thought patterns also play a significant role. Together, they create an incomplete picture of reality. 

A striking illustration of this knowledge gap can be found in the book “La crise incomprise – quand le diagnostic est faux, les politiques sont néfastes” (see here). It shows how inadequately the 2008 financial crisis was analyzed by economists, policymakers, and financial institutions, resulting in harmful policy decisions.

The economy is a complex system in which countless factors constantly influence one another. As a result, simple cause-and-effect explanations are usually insufficient. This article examines the main causes of this structural knowledge deficit.

Gaps in economic science

Economics is about money and financial markets, about work, production, and consumption, about trade and globalization, but it also deals with raw materials, ecology, climate, energy, demographics, technology, taxation, politics, and geopolitics. The study of psychology and sociology also seems important for gaining some insight into the financial and economic behavior of individuals and groups. A primary challenge, therefore, is undoubtedly the multidisciplinary nature of economics: many factors come into play.  

The ups and downs of the global economy are thus influenced by a vast number of factors. Each of the academic disciplines mentioned has produced a great deal of information. However, the integration of all that knowledge across the boundaries of these various disciplines occurs only to a limited extent. 

Many economists focus on monetary and economic variables and pay less attention to the importance of raw materials, ecology, energy, and other factors outside their own field of expertise. A holistic analysis of relevant data is rarely, if ever, conducted.

In his book "Economics: A User's Guide", the well-known South Korean economist Ha-Joon Chang demonstrates that there are no fewer than nine different schools of economic thought. How could a field of study that lacks sufficient insight into its own theoretical diversity be capable of providing a coherent overall picture of economic reality?

Unlike the natural sciences, economics involves value judgments: how wealth should be distributed, how the public interest can best be served, how to bring about social improvements, and so on. Every economic policy ultimately stems from political choices and often from a moral perspective as well. Economics is therefore not merely a technical science, but also has an important political dimension. It is not an exact science in the sense of the natural sciences, and will likely never become one.

Gaps in education

The education system often encourages specialization. From a young age, students are required to make choices. Universities are divided into faculties. Skills such as systems thinking—the ability to see how everything influences one another—and interdisciplinary thinking—the ability to integrate different fields of knowledge—are undervalued. Too few people are being trained to bridge different fields of expertise. Those who are trained exclusively within a single discipline often see only part of the picture. Major societal problems, however, do not respect the boundaries between universities, faculties, or fields of study.

Education, as it is organized today, has shortcomings in the transmission of knowledge. For example, history has been a neglected subject for decades, even abroad. Until the 1980s, subjects such as economic history and the history of economic thought were an important part of the economics curriculum at many universities. Today, they receive far less attention in many programs.  However, the field of study that examines the rise and fall of nations and civilizations is immensely instructive (read here, here, and here). Knowledge of financial and economic history is truly useful because it reveals both the successes and the failures of economic theories and policy decisions.

The topic of money and economics also receives too little attention in general education. Our monetary system is one of the least well-explained concepts in the academic world. Those who have studied monetary economics have a much better understanding of how the system works. And those financial economists often work for governments, major banks, and asset managers.

Banking: complexity and profit-seeking

When the financial crisis broke out in 2008, it became clear that many managers at megabanks did not fully understand their own products. Ha-Joon Chang, mentioned earlier, notes in his book *Economics: A User’s Guide* how bankers often admitted to not reading through derivatives contracts running several hundred pages due to a lack of time. The functioning of financial markets and new monetary techniques and products is so complex that even within the financial industry, only a limited number of people truly understand them.

A prime example of this is the Greek debt crisis. In 2015, American consultant Glenn Kim, a former employee of the investment bank Lehman Brothers, became closely involved with the Greek government and the negotiations surrounding the bailout package. The fact that a government would turn to outside specialists during such a severe financial crisis speaks volumes about the technical complexity of the modern financial system.

If you set aside the complexity of speculative techniques and central bank policy, the way the monetary system works is actually quite simple. Take a look at the book "Geld komt uit het niets" by the Dutch author Ad Broere. When commercial banks extend credit, they create deposit money. This new money is matched by a debt on the part of the borrower and a claim on the part of the bank. For most of history, the value of money was backed by gold, silver, or a combination of both. It wasn’t until the twentieth century that most countries gradually switched to fiat money, which is no longer backed by precious metals. Fiat money therefore derives its value from trust in governments and central banks.

This effectively unbacked money is lent to governments, businesses, and households and subsequently flows back to the source in the form of interest. This system yields significant benefits for those closely involved in the creation of money. Commercial banks create a significant portion of the money in circulation through lending. When a bank grants a loan, a deposit is simultaneously created in the borrower’s account. When the principal of that loan is repaid, the money created in the process disappears again. This entire mechanism is little known to many people and contributes to the fact that many have an incomplete understanding of our monetary system.

Furthermore, the financial sector pays very well. That is why a powerful and active lobby is doing everything in its power to preserve this profitable structure—and to prevent certain fundamental questions about the financial system from receiving too much attention.

According to Dutch financial and economic expert Diederik Schmull, there are few good analysts in the financial sector. Moreover, anyone who expresses a well-supported opinion—for example, about an impending market downturn—which could deter clients from investing in the stock market and thus negatively impact commissions and bonuses, is viewed with suspicion within the bank and may even miss out on a promotion. Selling products and making a profit: that’s what it’s all about.

If analysts, due to a lack of expertise or courage, are unable to recognize or communicate about future financial and economic crises, it is understandable that the general public remains completely in the dark.

The intertwining of political and financial power

Many governments, with China leading the way, try to present statistics on unemployment, inflation, public debt, and so on in the most favorable light possible. This sometimes makes it difficult even for insiders to accurately assess a country’s true economic situation.

At the time of the 2008 banking crisis, insiders noted that there were not even 10 members of the Belgian parliament who understood what was going on. Lawyers are also heavily represented in Western parliaments, while economic and financial expertise is far less prominent. This is problematic, because those who make important decisions about public finances, taxes, banks, debt, and economic regulation should, at the very least, have a fundamental understanding of these matters. In general, it can therefore be observed that, when it comes to money and the economy, the political class often displays a glaring lack of essential knowledge.

Not only are members of parliament approached by banking lobbyists,

but prominent politicians are also sometimes offered positions on boards of directors or advisory roles at financial firms during or after their political careers (read here, here, here, and here). In the United States, presidents and presidential candidates are sponsored by Wall Street. European political decision-making is also closely intertwined with the financial world. A key factor in this context is the fact that these large financial conglomerates are major buyers of government bonds. This explains why politicians tend to “handle” the big banks with kid gloves. After all, the interests of governments and large financial institutions run parallel at certain times.

Failing mass media

Anyone who takes a look at the media landscape will discover that a high degree of concentration has developed here. This is true not only at the level of news agencies, but also across all major media channels (television, radio, print media, and the internet), which are largely controlled by a limited number of large corporations or individuals (read more here, here, here, and here). Media concentration is particularly significant in Belgium. The global media complex, through the transnational dissemination of information, has become a very important source of knowledge transfer. In this context, the testimonies of journalists such as Janneke Monshouwer, Udo Ulfkotte, and others demonstrate that the press does not operate independently and that other interests may also play a role.

Both the intricacies of the financial markets and the workings of the macroeconomy are complex phenomena. They cannot be explained quickly and in a flashy way. Exclusivity, speed, digestibility, and marketability are today's watchwords. All too often, many journalists limit themselves to simply copying, cutting, and pasting articles and images from international news agencies. That doesn't mean, however, that quality investigative journalism no longer exists. It's just that, due to economic pressures on media companies and the constant flow of news, it has less and less room to thrive.

Prominent economists interviewed on television are given barely a few minutes to explain their views. And who among us can still see the forest for the trees amid the daily avalanche of information?

More conditioned than we think

We are social beings who like to conform to a certain set of ideas and to how others think. This “groupthink” is a real phenomenon that arises in politics, business, social interactions, and also in the financial world. A correct but dissenting analysis or a differing opinion that threatens the prevailing consensus is rarely welcomed with open arms. The German philosopher Arthur Schopenhauer put it this way: “Every truth goes through three stages. First, it is ridiculed. Then it is fiercely opposed. Finally, it is accepted as self-evident.”

In this context, psychologists refer to “cognitive dissonance”: the discomfort that arises when facts clash with our beliefs. We often try to resolve that discomfort by ignoring, downplaying, or reinterpreting conflicting information. After all, we’d rather see and hear things that confirm our existing worldview than those that call it into question.

In that regard, the legend of Cassandra is particularly illustrative. She predicted the fall of Troy, but no one believed her. The moral is timeless: the bearer of bad news is rarely popular, while ignoring an uncomfortable warning can have major consequences. Added to this is another psychological mechanism: people tend to believe that tomorrow will largely resemble yesterday. As a result, warnings of fundamental changes are often underestimated or simply dismissed.

In addition to beliefs, incentives also play an important role. People defend ideas not only because they believe in them, but also because their careers, incomes, or social status are tied to them. As a result, certain views can persist for a long time, even when the facts become increasingly difficult to ignore.

The financial and economic reality is complicated. However, people need simple explanations and clear certainties. Complexity is uncomfortable. That is why simple narratives often prevail over nuanced analyses, even when the latter are closer to reality.

Summary

Economists suffer from a silo mentality and tell us nothing about the bigger picture. Economics is not an exact science. In education, subjects such as history, money, and economics are neglected. In the financial world, highly complex techniques are used, profit is the top priority, dissenting opinions are frowned upon, and very few people understand how the global monetary system actually works.

Politicians like to present statistics in the most favorable light possible, are “influenced” by all kinds of pressure groups, and maintain close ties with the financial sector. The concentration of ownership in the mass media and the power that stems from it is cause for concern. In-depth and independent research is given too little space within these media outlets. Moreover, the general public suffers from a kind of deafness and blindness caused by the daily tsunami of information and a certain degree of conditioning.

The difficulty lies not only in the complexity of economics and money. It lies primarily in the fact that economic reality is filtered through scientific paradigms, political interests, financial incentives, media selection, and human psychology. Anyone who wants to understand money and economics must therefore look beyond a single discipline, a single theory, or a single news source.

Did you find this article interesting?  If so, please share it on social media, for example. Thanks!

Waarom we zo weinig begrijpen van geld en economie

Waarom slagen zoveel mensen – ook hoogopgeleiden – er niet in de economische werkelijkheid correct te doorgronden? Dat ligt niet uitsluitend aan de ingewikkeldheid van geld en financiële markten. Ook de economische wetenschap, het onderwijs, het bankwezen, de politiek, de media en zelfs onze eigen denkpatronen spelen daarin een belangrijke rol. Samen creëren zij een onvolledig beeld van de werkelijkheid. 

Een treffende illustratie van dit kennistekort is te vinden in het boek "La crise incomprise – quand le diagnostic est faux, les politiques sont néfastes" (zie hier). Daaruit blijkt hoe onvolkomen de financiële crisis van 2008 door economen, beleidsmakers en financiële instellingen werd geanalyseerd, met nefaste beleidsbeslissingen als gevolg. 

De economie is een complex systeem waarin talloze factoren elkaar voortdurend beïnvloeden. Daardoor volstaan eenvoudige oorzaak-gevolgverklaringen meestal niet. Dit artikel onderzoekt de voornaamste oorzaken van dit structurele kennisdeficit.

Lacunes in de economische wetenschap
Economie gaat over geld en financiële markten, over werk, over productie en consumptie, over handel en globalisering maar heeft ook te maken met grondstoffen, ecologie, klimaat, energie, demografie, technologie, belastingen, politiek en geopolitiek. Maar ook de studie van psychologie en sociologie lijkt belangrijk om het financieel-economisch gedrag van individuen en groepen enigszins in kaart te brengen. Een eerste probleem is dus beslist het multidisciplinaire karakter van economie : er spelen vele elementen een rol.

Het wel en wee van de wereldeconomie wordt dus beïnvloed door een zeer groot aantal factoren. Elk van de genoemde wetenschappelijke specialisaties heeft heel veel informatie voortgebracht. Maar het integreren van al die kennis, over de grenzen van die verschillende disciplines heen, gebeurt slechts in beperkte mate. Veel economen concentreren zich op monetaire en economische variabelen en besteden minder aandacht aan het belang van grondstoffen, ecologie, energie en andere factoren buiten hun eigen vakgebied. Een holistische analyse van relevante data gebeurt niet of nauwelijks.

De bekende Zuid-Koreaanse econoom Ha-Joon Chang toont in zijn boek "Economie - de gebruiksaanwijzing" aan dat er maar liefst negen verschillende economische scholen bestaan. Hoe zou een kennisgebied, dat onvoldoende inzicht biedt in zijn eigen theoretische verscheidenheid, in staat zijn een coherent totaalbeeld te schetsen van de economische realiteit ?

Anders dan de natuurwetenschappen gaat economie over waardeoordelen : hoe welvaart moet worden verdeeld, hoe het algemeen belang het best kan worden gediend, hoe maatschappelijke verbeteringen aan te brengen enz. Ieder economisch beleid ontstaat uiteindelijk vanuit politieke keuzes en vaak ook vanuit een morele invalshoek. Economie is dus niet alleen een technische wetenschap, maar heeft ook een belangrijke politieke dimensie. Het is geen exacte wetenschap in de betekenis van de natuurwetenschappen en zal dat allicht ook nooit worden.

Lacunes in het onderwijs

Het onderwijs stimuleert vaak specialisatie. Vanaf jonge leeftijd moeten leerlingen keuzes maken. Universiteiten zijn opgedeeld in faculteiten. Vaardigheden zoals systeemdenken, het kunnen zien hoe alles elkaar beïnvloedt, en interdisciplinair denken, het kunnen integreren van verschillende kennisdomeinen, worden ondergewaardeerd. Er worden te weinig mensen opgeleid die verschillende specialismen met elkaar kunnen verbinden. Wie uitsluitend binnen één discipline wordt opgeleid, ziet vaak slechts een deel van de werkelijkheid. Grote maatschappelijke problemen trekken zich echter niets aan van de grenzen tussen universiteiten, faculteiten of studierichtingen.

Het onderwijs, zoals het vandaag georganiseerd wordt, vertoont lacunes in de kennisoverdracht. Zo is geschiedenis al decennialang, ook in het buitenland, een achtergesteld vak. Tot de jaren tachtig waren vakken als economische geschiedenis en de geschiedenis van het economische denken aan heel wat universiteiten een belangrijk onderdeel van de opleiding economie. Vandaag krijgen ze in veel opleidingen veel minder aandacht. Nochtans is de wetenschap die handelt over de opkomst en neergang van landen en beschavingen enorm leerrijk (lees hier, hier en hier). Kennis van de financieel-economische geschiedenis is echt wel nuttig omdat ze zowel de successen als de mislukkingen van economische theorieën en - beleidsbeslissingen blootlegt.

Ook het geld- en economiethema krijgt in het algemeen vormend onderwijs te weinig aandacht. Ons geldsysteem is een van de slechtst uitgelegde concepten in de academische wereld. De weinigen die monetaire economie hebben gestudeerd kennen de werking van het systeem veel beter. En die financiële economen werken vaak voor overheden, grootbanken en vermogensbeheerders.

Bankieren: complexiteit en winstbejag
Bij de uitbraak van de financiële crisis in 2008 bleek dat vele managers van megabanken hun eigen producten niet volledig begrepen. De eerder genoemde Ha-Joon Chang vermeldt in zijn boek "Economie : de gebruiksaanwijzing" hoe bankiers toegaven dikwijls derivatencontracten van een paar honderd pagina's niet door te nemen wegens tijdsgebrek. Het functioneren van financiële markten en nieuwe monetaire technieken en - producten is zodanig ingewikkeld dat zelfs binnen de financiële industrie slechts een beperkt aantal mensen werkelijk kennis van zaken heeft. 

Een sterk voorbeeld hiervan is de Griekse schuldencrisis. In 2015 werd de Amerikaanse adviseur Glenn Kim, een voormalige medewerker van zakenbank Lehman Brothers, nauw betrokken bij de Griekse regering en bij de onderhandelingen rond het reddingspakket. Dat een regering in een dergelijke moeilijke financiële crisis een beroep doet op externe specialisten, zegt veel over de technische complexiteit van het moderne financiële systeem. 

Abstractie gemaakt van de complexiteit van speculatietechnieken en centralebankenbeleid is de werking van het geldstelsel feitelijk simpel. Lees maar eens het boek 'Geld komt uit het niets' van de Nederlandse auteur Ad Broere. Commerciële banken creëren bij kredietverlening nieuw giraal geld. Tegenover dat nieuwe geld staat een schuld van de kredietnemer en een vordering van de bank. Gedurende het grootste deel van de geschiedenis werd de waarde van geld gedekt door goud, zilver of een combinatie van beide. Pas in de twintigste eeuw schakelden de meeste landen geleidelijk over op fiatgeld, dat niet langer door edelmetalen wordt gedekt. Fiatgeld ontleent zijn waarde dus aan vertrouwen in de overheden en de centrale banken. 

Dit feitelijk ongedekte geld wordt aan overheden, bedrijven en gezinnen uitgeleend en keert vervolgens mét intrest terug naar de bron. Een systeem dat aanzienlijke voordelen oplevert voor wie zich dicht bij de geldcreatie bevindt. Commerciële banken creëren een belangrijk deel van het geld in omloop door kredietverlening. Wanneer een bank een lening verstrekt, ontstaat er tegelijk een deposito op de rekening van de kredietnemer. Wanneer de hoofdsom van die lening wordt terugbetaald, verdwijnt het daarmee gecreëerde geld opnieuw. Dit gehele mechanisme is voor veel mensen weinig bekend en draagt ertoe bij dat velen een onvolledig beeld hebben van ons geldsysteem. 

Bovendien wordt er in de financiële sector zeer goed verdiend. Vandaar dat een uitgebreide en actieve lobby er alles aan doet om deze profijtelijke structuur in stand te houden. En om te vermijden dat bepaalde fundamentele vragen over het financiële stelsel te veel aandacht krijgen. 

Volgens de Nederlandse financieel-economische specialist Diederik Schmull zijn er binnen de financiële sector weinig goede analisten. Wie bovendien zijn gefundeerde opinie uitbrengt over bijvoorbeeld een op til zijnde daling van de markten - wat klanten kan weghouden van de beurs en dus negatief uitpakt voor commissies en bonussen - wordt binnen de bank scheef bekeken en kan zelfs een promotie mislopen. Producten verkopen en winst maken : daar draait het om. 

Als analisten, door een gebrek aan expertise of moed, niet in staat zijn toekomstige financieel-economische crisissen te herkennen of daarover te communiceren, valt het licht te begrijpen dat het grote publiek helemaal in het ongewisse blijft.

De verwevenheid van politiek en financiële macht
Vele regeringen, China op kop, trachten statistieken omtrent werkloosheid, inflatie, overheidsschuld enz. zo gunstig mogelijk voor te stellen. Wat het zelfs voor ingewijden soms moeilijk maakt om de ware economische situatie van een land correct in te schatten. 

Ten tijde van de bankencrisis in 2008 stelden insiders vast dat er in het Belgische parlement geen 10 volksvertegenwoordigers waren die begrepen wat er aan de hand was. Ook in de westerse parlementen zijn juristen sterk vertegenwoordigd, terwijl economische en financiële expertise veel minder prominent aanwezig is. Dat is problematisch, want wie belangrijke beslissingen neemt over overheidsfinanciën, belastingen, banken, schulden en economische regelgeving, zou op zijn minst over een fundamentele kennis van deze materie moeten beschikken. Algemeen kan men dan ook vaststellen dat de politieke klasse, als het gaat over geld en economie, vaak een schrijnend gebrek aan essentiële kennis vertoont.

Niet alleen worden parlementariërs benaderd door bancaire lobbyisten, 

belangrijke politici krijgen ook soms tijdens of na hun politieke loopbaan functies aangeboden in raden van bestuur of adviesfuncties bij financiële concerns (lees hier, hier, hier en hier). In de Verenigde Staten worden presidenten en presidentskandidaten gesponsord door Wall Street. Ook de Europese politieke besluitvorming is nauw verweven met de financiële wereld. Heel belangrijk in deze context is de wetenschap dat die grote financiële conglomeraten belangrijke afnemers zijn van staatsleningen. Zo wordt het begrijpelijk dat politici de grootbanken eerder met fluwelen handschoenen 'aanpakken'. De belangen van overheden en grote financiële instellingen lopen immers op bepaalde momenten parallel.

Falende massamedia
Wie het medialandschap overschouwt, ontdekt dat hier een sterke concentratie is ontstaan. Niet alleen op het niveau van de persbureaus, ook alle belangrijke mediakanalen (televisie, radio, geschreven pers en het internet) zijn in belangrijke mate in handen van een beperkt aantal grote concerns of individuen (lees hier, hier, hier en hier). Vooral in België is de mediaconcentratie aanzienlijk. Het globale mediacomplex, door transnationale informatieverspreiding, is een zeer voorname bron van kennisoverdracht geworden. In samenhang hiermee tonen de getuigenissen van journalisten zoals Janneke Monshouwer, Udo Ulfkotte en anderen aan dat de pers niet onafhankelijk opereert en dat ook andere belangen een rol kunnen spelen.

Zowel de finesses van de financiële markten als het functioneren van de macro-economie zijn ingewikkelde fenomenen. Die laten zich niet op een snelle en blitse manier uitleggen. Exclusiviteit, snelheid, vlotte verteerbaarheid en verkoopbaarheid zijn de ordewoorden van vandaag. Vele journalisten beperken zich al te vaak tot het puur overnemen, knippen en plakken van artikels en beeldmateriaal afkomstig van de internationale persagentschappen. Dat neemt niet weg dat degelijke onderzoeksjournalistiek nog steeds bestaat. Alleen krijgt die, door de economische druk op mediabedrijven en de permanente nieuwsstroom, steeds minder ruimte.

Vooraanstaande economen die op televisie worden geïnterviewd, krijgen ternauwernood enkele minuten om hun visie duidelijk te maken. En wie van ons ziet nog het bos doorheen de bomen van de dagelijkse informatielawine ?

Meer geconditioneerd dan we denken

We zijn sociale wezens die zich graag conformeren aan een bepaald ideeëngoed en aan hoe anderen denken. Dat groepsdenken ('groupthink') is een reëel fenomeen dat opduikt in de politiek, het bedrijfsleven, het sociale verkeer en ook in de financiële wereld. Een correcte maar dissidente analyse of een afwijkende mening die de heersende consensus bedreigt, wordt zelden met open armen ontvangen. De Duitse filosoof Arthur Schopenhauer drukte het zo uit: "Elke waarheid doorloopt drie stadia. Eerst wordt ze belachelijk gemaakt. Dan wordt ze hevig bestreden. Tenslotte wordt ze als vanzelfsprekend aangenomen."

Psychologen spreken in dat verband over cognitieve dissonantie: het ongemak dat ontstaat wanneer feiten botsen met onze overtuigingen. Dat ongemak proberen we vaak weg te werken door storende informatie te negeren, te minimaliseren of anders te interpreteren. We zien en horen nu eenmaal liever datgene wat ons bestaande wereldbeeld bevestigt dan wat het op losse schroeven zet.

In dat verband is de mythische geschiedenis van Cassandra bijzonder illustratief. Zij voorspelde de ondergang van Troje, maar niemand geloofde haar. De moraal is tijdloos: de boodschapper van slecht nieuws maakt zich zelden populair, terwijl het negeren van een ongemakkelijke waarschuwing grote gevolgen kan hebben. Daar komt nog een ander psychologisch mechanisme bij: de mens heeft de neiging te geloven dat morgen grotendeels op gisteren zal lijken. Daardoor worden waarschuwingen voor fundamentele veranderingen vaak onderschat of eenvoudigweg weggewuifd.

Naast overtuigingen spelen ook prikkels een belangrijke rol. Mensen verdedigen niet alleen ideeën omdat ze erin geloven, maar ook omdat hun carrière, inkomen of maatschappelijke positie ermee verbonden zijn. Daardoor kunnen bepaalde opvattingen zichzelf lang in stand houden, zelfs wanneer de feiten steeds moeilijker te negeren vallen.

De financieel-economische werkelijkheid is ingewikkeld. Mensen hebben echter behoefte aan eenvoudige verklaringen en heldere zekerheden. Complexiteit is ongemakkelijk. Daarom winnen eenvoudige verhalen het vaak van genuanceerde analyses, zelfs wanneer die laatste dichter bij de werkelijkheid staan.

Samenvatting
Economen lijden aan hokjesmentaliteit en vertellen ons niets over het grotere plaatje ('The Big Picture'). Economie is geen exacte wetenschap. In het onderwijs worden leervakken zoals geschiedenis, geld en economie stiefmoederlijk behandeld. In het financiële milieu worden zeer ingewikkelde technieken toegepast, staat winst maken voorop, houdt men niet van afwijkende meningen en is het functioneren van het mondiale geldstelsel slechts aan zeer weinigen bekend. 

Politici stellen statistieken graag zo gunstig mogelijk voor, worden door allerlei drukkingsgroepen 'bewerkt' en onderhouden nauwe contacten met de financiële sector. De eigendomsconcentratie van massamedia en de macht die daarvan uitgaat, is zorgwekkend. Diepgaand en onafhankelijk onderzoek krijgt binnen deze mediaorganen te weinig ruimte. Bovendien lijdt het grote publiek aan doofheid en blindheid door de dagdagelijkse informatietsunami en een zekere mate van geconditioneerdheid.

De moeilijkheid ligt niet alleen in de complexiteit van economie en geld. Ze ligt vooral in het feit dat de economische realiteit wordt gefilterd door wetenschappelijke paradigma's, politieke belangen, financiële prikkels, mediaselectie en menselijke psychologie. Wie geld en economie wil begrijpen, moet daarom verder kijken dan één discipline, één theorie of één nieuwsbron.


Vond je dit een interessant artikel ?  Zo ja, deel het dan even via bvb. de sociale media. Dank ! 

Radiostilte Midden-Oostenoorlog

Het is nu tweeënhalve maand geleden dat de oorlog in Iran begon, en de Straat van Hormuz blijft gesloten. 

Er varen af en toe schepen doorheen, maar lang niet zoveel als de 150 schepen per dag die er vóór de sluiting doorheen voeren. Er is een structureel tekort van ongeveer 12 à 13 miljoen vaten olie per dag (gelijk aan 25% van de wereldhandel in deze essentiële grondstof), om nog maar te zwijgen van het aardgas, de meststoffen en andere grondstoffen die vroeger door de zeestraat werden vervoerd. 

In Spanje is de olie-import uit Mexico, Brazilië en Libië toegenomen, maar de invoer uit andere landen is afgenomen omdat de strijd om deze grondstof wereldwijd zeer scherp is. Vandaar dekt Spanje momenteel slechts 85% van zijn olieverbruik, en de resterende 15% wordt onttrokken aan zijn reserves, uit binnenlandse voorraden, die daardoor voor elke week die verstrijkt het equivalent van één dag nationaal verbruik verliezen. En Spanje staat er beter voor dan de rest van de Europese landen dankzij zijn 8 raffinaderijen, en zit uiteraard in een onvergelijkbaar betere situatie dan veel andere landen in de wereld (aangezien er wereldwijd een tekort is van 25% aan exporteerbare olie, en omdat in Spanje “slechts” 15% ontbreekt, moet er elders een tekort zijn van meer dan 25%).

Over een paar weken begint de kerosine in Europa op te raken. Over een paar maanden zal er een tekort aan diesel ontstaan. In dit bijna drie maanden durend conflict is al zo’n miljard vaten olie verloren gegaan, wat betekent: minder bedrijvigheid, minder verwerking, minder van wat energie mogelijk maakt. De inflatie stijgt. De brandstofprijzen lopen onverbiddelijk op. Wereldwijd beginnen zich problemen voor te doen bij de productie van medicijnen, bij de oogsten, in de metaalindustrie... De beschikbare brandstof voor vrachtschepen raakt op, wat gevolgen heeft voor het vervoer van allerlei soorten goederen. Sommige landen, die vanuit onze optiek als perifeer worden beschouwd, beginnen te rantsoeneren, en niet alleen brandstof.

En de oorlog is nog niet echt voorbij. De blokkade duurt voort. Schepen worden nog steeds onderschept of aangevallen, er vinden nog steeds schermutselingen plaats en er worden nog steeds bombardementen uitgevoerd, hoe beperkt die ook mogen zijn. Zelfs als de Straat van Hormuz vandaag weer zou worden vrijgegeven, zal het maanden duren voordat het scheepvaartverkeer weer normaal verloopt, en dan hebben we het nog niet eens over de productie van olie-, gas- en andere grondstoffen die min of meer definitief verloren is gegaan. 

We stevenen rechtstreeks af op een ongekende economische crisis, zoals de geschiedenis van het kapitalisme nog niet heeft gekend. En deze economische crisis zou het uiteenspatten van financiële zeepbellen kunnen veroorzaken en uitgroeien tot een economische ramp van onvoorstelbare omvang. En toch is het motto hier: radiostilte.

De media spreken over het Iran-Contra-conflict in de verleden tijd. Er verschijnen af en toe nieuwsberichten over de onderhandelingen, of over de vraag of de prijs van een vat olie hoog blijft (waarbij altijd wordt verwezen naar termijncontracten voor drie maanden, nooit naar de prijs van een vat voor onmiddellijke levering), maar deze berichten worden behandeld als onbelangrijke nieuwtjes, misschien enigszins irritante of verontrustende details, maar niets dat ons dagelijks leven rechtstreeks beïnvloedt. Onze gedachten blijven zich concentreren rond werk, vakanties en toekomstplannen... 

De minister zegt dat er geen bevoorradingsproblemen zijn, en dat die er ook niet zullen komen. De raffinaderijen, die hun verplichte onderhoudsstops niet hebben uitgevoerd, zullen zich aanpassen om te produceren wat nodig is, horen we. De aandelenmarkten bereiken recordhoogtes. "Alles verloopt naar behoren, alles verloopt naar verwachting". Er worden geen grote problemen voorzien in de verre, laat staan in de nabije toekomst. De oorlog, de bevoorradingsproblemen – dat is blijkbaar de zaak van iemand anders, de zaak van die landen die altijd weer problemen hebben.

De confrontatie met de realiteit zal verschrikkelijk zijn. Het ontwaken zal abrupt en bitter zijn. 

Ik begrijp dat er, gezien de precaire financiële situatie en de angst voor het uiteenspatten van zeepbellen, een zekere neiging bestaat om de situatie te bagatelliseren en paniek te voorkomen. Maar de fysieke realiteit is wat ze is. Nooit eerder in een andere crisis is er zo'n tekort aan olie geweest, om nog maar te zwijgen van andere grondstoffen, noch in absolute, noch in relatieve termen. In de VS bereikte de inflatie in april 18% op jaarbasis. Op de Canarische Eilanden daalde het aantal toeristen in april met 7,6%.

De realiteit haalt ons in. Maar tot die tijd geldt nog steeds: radiostilte.

Zo kunnen we het fluitende geluid van de inslag beter horen voordat die ons bereikt, gevolgd door het rumoer van iedereen die letterlijk met een schok wakker zal schrikken.

Artikel gebaseerd op een tekst van de Spaanse econoom Antonio Turiel

Als je dit een interessant artikel vond, deel het dan even via bvb. de sociale media. Dank !

Olie-indicator geeft recessiesignaal af

Telkens wanneer de olieprijzen 50% boven de trend uitkwamen, leidde dat tot een recessie.

Deze indicator voorspelde 6 van de 6 recessies… een succespercentage van 100%.

Misschien wel de meest bepalende grafiek voor wat Europa te wachten staat

Door de hoge schuldquote, de energieschok en de de-industrialisering kan Europa niet blijven vasthouden aan een royaal sociaal model, ongecontroleerde immigratie én de opbouw van de noodzakelijke defensiecapaciteit. 

Alles tegelijk financieren is niet langer haalbaar. Er zal een keuze moeten worden gemaakt.

De impact van olieprijsschokken doorheen de tijd

Van 1860 tot vandaag: 166 jaar olieprijs in één grafiek

Elke piek in deze grafiek heeft een naam:

1864 — Burgeroorlog in de Verenigde Staten

1973 — Arabisch olie-embargo

1979 — Iraanse revolutie

1990 — Golfoorlog

2008 — Grote financiële crisis

2026 — Oorlog Midden-Oosten 

De grafiek van de Amerikaanse zakenbank Goldman Sachs laat zien dat de prijsstijging nog steeds kleiner is dan die in 1980 en 2003.

Dat betekent dat ofwel de oliemarkt gelijk heeft en deze oorlog snel voorbij is.

Ofwel dat de markt ongelijk heeft en we de echte prijspiek nog niet hebben gezien.

Op elke eerdere piek volgde uiteindelijk een normalisering.

Echter pas nadat zich eerst een recessie had voorgedaan.

De energietransitie: slechtste investering in de geschiedenis van de mensheid

Volgens de Amerikaanse minister van Energie, Chris Wright, is de wereldwijde investering van 10 biljoen dollar in duurzame elektrificatie de slechtste investering in de menselijke geschiedenis. Ter vergelijking: dit bedrag is bijna een tiende van het totale mondiale BBP, dat door het IMF op 117 biljoen dollar wordt geschat.

Ziehier de Nederlandstalige transcriptie van zijn recente uitspraken:

"Wat je nooit hoort, is dat het totale primaire energieverbruik in de VS nu voor meer dan 72% afkomstig is uit twee energiebronnen, olie en aardgas, een record hoog marktaandeel. 

Dat klinkt niet als de uitstervende industrie waarover ik heb gehoord gedurende de afgelopen 15 jaar. Maar als je naar de elektriciteitssector kijkt, is het een heel ander verhaal. In het olie- en gasproductiesegment: afnemende kapitaalintensiteit, toenemende efficiëntie en stijgende productie. 

Wat gebeurt er in de elektriciteitssector? Stijgende investeringen, gigantische hoeveelheden geld stromen binnen en wat is het netto resultaat daarvan geweest? Bijna helemaal geen groei in de productie van elektriciteit, maar een aanzienlijke stijging in de prijs van elektriciteit. 

Als je elektriciteit duurder maakt en mensen weten niet waar dat beleid heengaat...Wat gebeurt er dan? Dan verlaat de energie-intensieve industrie je land. Het Verenigd Koninkrijk en Duitsland zijn daarin experts en ze kunnen je dat vertellen...

In Duitsland hebben ze ruim een half biljoen dollar geïnvesteerd, hebben de capaciteit van hun elektriciteitsnet meer dan verdubbeld en ze produceren 20% minder elektriciteit dan vóór de investering van een half biljoen dollar en ze hebben de prijs drie keer zo hoog gemaakt.

En dat is geen winnend model, dat is niet wat de wereld gaat dupliceren. We zijn zo ver van het goede spoor geraakt. Denk aan onze industrie: slim, gedetailleerde analyses, natuurkunde, cijfers, wiskunde. Maar als het om klimaatverandering gaat, sluiten we rationaliteit buiten. 'Vergeet het maar, dat is hier niet van toepassing'. Het gaat alleen maar over decarboniseren en beweren dat we midden in een energietransitie zitten. 

Dat is gewoon... Ik denk dat we ons midden in de grootste slechte investering in de menselijke geschiedenis bevinden. Wereldwijd is er nominaal 10 biljoen dollar geïnvesteerd in de strijd tegen de klimaatverandering. 

Wat krijg je voor 10 biljoen dollar? Om heel specifiek te zijn over energiebronnen: zonne-energie is nu 1,2% van de mondiale energie en windenergie 1,4%. Gezamenlijk 2,6% van de mondiale energie komt uit deze bronnen waarin 10 biljoen dollar is geïnvesteerd. De penetratieniveaus zijn hoog, de prijzen zijn gestegen en het heeft Duitsland gedeïndustrialiseerd, het Verenigd Koninkrijk, Californië...en je verplaatst gewoon de industrie. Dat vermindert de uitstoot niet.

Als je jouw fabriek in het midden van Engeland sluit en naar Azië verhuist; en je draait nu op steenkool in plaats van op aardgas en je de goederen op dieselschepen laadt, dan is dat geen strijd tegen de klimaatverandering. Dat is het de-industrialiseren van je land, je hebt een regering die hamert op decarbonisatie, maar nooit de berekeningen maakt of het wel werkt.

Nog een paar andere gegevens: 85% van de mondiale energie kwam uit koolwaterstoffen toen de Jom Kipoeroorlog de wereld wakker schudde.

'O, mijn God!' De olieprijzen verdrievoudigden. Later dat decennium stegen ze weer. 'We moeten ons energiesysteem veranderen!'. 

Toen begon de energietransitiebeweging, ruim 50 jaar geleden. Toen 85% uit koolwaterstoffen, vandaag de dag nog steeds 85% koolwaterstoffen. 

Laten we ons gewoon bezighouden met de realiteit. Olie, gas en steenkool zijn de drijvende krachten achter de wereld. Punt. We kunnen geen windturbine, zonnepaneel of kerncentrale maken zonder enorme hoeveelheden olie, gas en steenkool. Dat is hoe het werkt in de wereld."

Europa's keuze in 2026: ultieme heropleving of escalerende afgang

Europa belandt niet toevallig in een periode van grote onrust; het wordt geconfronteerd met een samenloop van crises die het voortbestaan van ons continent bedreigen. De diagnose is scherp: we zijn geïsoleerd, economisch onder druk gezet en politiek versnipperd.

De Amerikaanse bescherming behoort tot het verleden. Washington heeft een politieke — en impliciet militaire — terugtrekking geaccepteerd, die soms in openlijke vijandigheid verandert. De retoriek van Donald Trump voorspelt het instorten van de Europese beschaving en neemt thesis en taal van extreemrechts over. Intussen worden we gedwongen militair materieel — vaak slechts bruikbaar met Amerikaanse goedkeuring — en energie aan te kopen, terwijl we tegelijkertijd in een handelsoorlog verwikkeld raken. De verzwakking van de dollar (-10% in één jaar) werkt als een verborgen douanebelasting, opgelegd zonder wederdienst.

De oorlog tussen Rusland en Oekraïne wordt uitgevochten zonder dat de Europeanen werkelijk inspraak hebben; we zitten klem tussen twee grote machtsblokken. Economisch versnelt de de-industrialisatie, en dit terwijl een vloedgolf van geavanceerde Chinese producten onze bedrijven onder druk zet. Op het vlak van kunstmatige intelligentie staat de strijd al grotendeels vast: doordat we niet de ontwikkelaars zijn — in tegenstelling tot de Amerikaanse en Chinese giganten — dreigen we gereduceerd te worden tot simpele digitale consumenten.

Binnen Europa zelf werkt interne verdeeldheid verder aan de versnippering. Van Polen tot Hongarije groeien de dissidenties; de traditionele machtscentra haperen: Frankrijk ziet zijn invloed tanen en Duitsland wankelt onder de druk van de AfD. We raken achterop in innovatie, feiten verliezen hun gezag en de sociale samenhang brokkelt af. Het speelveld wordt zo vrijgemaakt voor buitenlandse inmenging, inclusief de financiering van populistische bewegingen via extraterritoriale mechanismen.

Tegenover deze storm is er nauwelijks enige institutionele reactie. De Europese Commissie vervreemdt als een technocratische toren van Babel, uiteengevallen in een wirwar van tegenstrijdige bevoegdheden en abrupte koerswijzigingen — van een allesomvattende ecologische agenda zonder realistische industriële transitie tot het niet in de praktijk brengen van het Draghi-rapport. Als bureaucratische Olympus krijgt zij nu te maken met het groeiende ongenoegen van de Europese bevolking. Feit is: in het huidige geopolitieke bestel mist de Commissie de representatieve legitimiteit die zij ooit kon belichamen.

Het is niet langer de tijd voor kleine aanpassingen, maar voor een breuk. We moeten nadenken over een nieuwe vertegenwoordiging — iemand met visie die industriële consolidatie en een gemeenschappelijke defensie kan afdwingen. Maar zelfs de beste strategie faalt zonder het behoud van het essentiële: de integriteit van onze politieke waarden.

Deze existentiële schok hoeft geen fataliteit te zijn; ze kan de katalysator van een renaissance worden. Europa heeft nog altijd de intellectuele en morele middelen om de zelfopgelegde afhankelijkheid te weigeren. Wat ontbreekt, is politieke moed om nationale keurslijven te doorbreken, echte industriële en militaire soevereiniteit op te bouwen en de integriteit van onze morele waarden tegenover de brutaliteit van machtige rijken te stellen. Neergang is een keuze — heropleving is een daad van politieke wil. Het is nu het moment om de kracht en relevantie van het Europese project opnieuw zichtbaar te maken.

Overgenomen, vertaald en bewerkt van:  L’Europe en 2026: un ultime rebond face à une effarante disqualification

‘De Amerikaanse staatsschuld is beter houdbaar dan die van Duitsland’

Drie economen, verbonden aan verschillende Amerikaanse universiteiten, hebben onderzocht waar de grens ligt voor overheidsschulden. Met andere woorden: op welk punt kan een land niet langer wegkomen met de gedachte ‘het komt wel goed’, zelfs niet meer door de rente kunstmatig laag te houden, iets wat economen ‘financiële repressie’ noemen. Uit dat onderzoek trekt macro-econoom Edin Mujagic de conclusie dat de Amerikaanse staatsschuld beter houdbaar is dan die van Europese landen, inclusief Duitsland.

Wat zeggen economen en beleidsmakers meestal over staatsschulden?

Mede dankzij het werk van Thomas Piketty weten we dat beleidsmakers en economen vaak zeggen: 'Die staatsschuld doet er niet zoveel toe.' Hun redenering is: zolang de rente die je betaalt over die schuld lager is dan de economische groei, is er niets aan de hand. En daar zit wat in, want als je vanuit de overheid kijkt: economische groei is eigenlijk hetzelfde als groei van je inkomsten, en de rente is wat je betaalt aan lasten. Als je inkomsten harder stijgen dan je uitgaven, dan is er dus inderdaad geen probleem.

En Mujagic zegt niet dat hij zich achter Piketty schaar, maar het idee is logisch. We moeten er alleen wel een belangrijke kanttekening bij maken: als we het over rentes hebben, moet je die corrigeren voor inflatie. Dat is cruciaal, want dan pas zie je het echte beeld.

Wat concluderen die economen over de grens van de Amerikaanse staatsschuld?

Dat er zelfs een grens is waarbij ook dat wat hierboven staat beschreven niet meer helpt. Dus zelfs als de groei hoger is dan de rente, kun je nog steeds een probleem hebben. Voor Amerika hebben ze berekend dat die grens ligt tussen 174 en 189% van het BBP. De afgelopen maanden maakten veel mensen zich zorgen over de Amerikaanse staatsschuld die nu rond de 120% van het BBP ligt. Zo bezien is er dus nog ruimte.

Maar, zeggen de onderzoekers, er is één belangrijke kanttekening: de onzekerheid over toekomstig beleid. En die is in Amerika groot. Dat verlaagt die grens aanzienlijk, waarschijnlijk tot de huidige 120%. Je komt dus al redelijk snel in de gevarenzone, maar je bent er nog lang niet. En dat is belangrijk, want dit is één van de redenen waarom Mujagic zich minder zorgen maakt over de Amerikaanse overheidsschuld, en juist meer over die van Frankrijk, Italië en zelfs Duitsland.

Waarom maakt Mujagic zich meer zorgen over de Europese landen?

Dat heeft alles te maken met rente en groei. Als je dat corrigeert voor inflatie, heb je in de VS een rente van zo'n 1 tot 1,5%, terwijl de economie met ongeveer 2% groeit. Vergelijk dat met Frankrijk, waar de reële rente rond 2% ligt, maar de groei maar 1% is. Daar stijgen de kosten dus sneller dan de inkomsten. Voor Duitsland geldt dat ook.

De Amerikaanse economie heeft een veel groter verdienvermogen. Ze groeit harder, is flexibeler, innovatiever en jonger. Als je dat loslaat op een land als Duitsland: hun staatsschuld is nu 62% van het BBP, dus aanzienlijk lager dan die van de VS. 

Maar als Duitsland bijvoorbeeld de pensioenrekening deels met geleend geld gaat betalen, dan zit je in no time op 100%. De netto contante waarde van de pensioenbeloftes die Duitsland heeft gedaan komt neer op ongeveer 350% van hun economie, terwijl ze daar maar zo'n 10% van gespaard hebben.

In Frankrijk, Italië en Spanje ligt dat zelfs tussen de 400 en 500%, met nauwelijks iets opzijgezet. 

Kijk maar even naar deze tabel van Eurostat:

Als die landen hun pensioenverplichtingen deels met schuld moeten financieren, halen ze de Amerikaanse schuldpositie razendsnel in. En dan hebben we het nog niet eens over extra uitgaven aan defensie of infrastructuur. En als je meeneemt dat de Amerikaanse economie flexibeler, jonger innovatiever en dynamischer is dan de Europese, dan komt het erop neer dat zo'n land simpelweg meer schuld kan dragen. 

Om die reden is meer vertrouwen in de houdbaarheid van de Amerikaanse staatsschuld gerechtvaardigd dan in die van Europese landen - Duitsland incluis.

Artikel overgenomen en aangepast van bnr.nl

Ons grootste probleem is dat wij niet begrijpen wie we zijn

Over de goddelijkheid van de mens - een oude Hindoe legende die feitelijk ook handelt over de val van de mensheid.

Er was eens een tijd heel lang geleden, dat alle mensen Goden waren.

Ze beschikten allen over een geweldige macht.

Maar zij maakten daar misbruik van.

Brahma, de God der Goden, besloot daar iets aan te doen.

Hij wilde de goddelijkheid van de mens verbergen.

Hij riep alle Goden bijeen en vroeg hen waar hij het beste met die goddelijkheid kon blijven.

Een van de Goden zei: "Laat ons de goddelijkheid maar begraven in het diepst van de aarde." 

Waarop Brahma antwoordde: "Nee, want eens komt de dag dat de mens zo diep zal graven dat hij zijn grootheid, zijn goddelijkheid terug zal vinden."

Een andere God zei toen: "Gooi het in het diepst van de oceaan."

Maar opnieuw antwoordde Brahma: "Nee, want eens komt de dag dat de mens het diepst van de oceaan zal ontdekken."

Een derde zei: "Verstop het op de allerhoogste berg."

Maar ook hierop antwoordde Brahma: "Nee, want eens komt de dag dat de mens die bergtop zal beklimmen."

Ten einde raad gaven de mindere Goden het op.

Toen zei Brahma, de God der Goden: "Op aarde is er maar één plaats, waar de grote goddelijkheid van de mens afdoende kan worden opgeborgen. Een plaats waar hij zeker nooit zal zoeken. En dat is: in het diepst van hemzelf."

En sindsdien heeft de mens gegraven, gedoken en geklommen op zoek naar datgene wat diep in hemzelf verborgen ligt.

De ijzeren wet van de oligarchie en de illusie dat er zoiets bestaat als democratie

Een van de belangrijkste problemen van de democratie is de “Iron Law of Oligarchy” (de ijzeren wet van de oligarchie), zoals Robert Michels die beschreef. Hoewel democratie gelijkheid en vrijheid belooft, oefent onvermijdelijk steeds een eliteklasse macht uit. Of Professor Peabody, Sally Strawberry of Pedro Orange nu aan de macht is, een eliteklasse blijft bestaan. Zelfs wanneer de ene elitegroep door een andere wordt vervangen blijft het systeem fundamenteel onveranderd.

Robert Michels, die de "Ijzeren wet van de oligarchie" formuleerde

Michels’ “Iron Law of Oligarchy” betoogt dat het egalitarisme waarop democratie aanspraak maakt een illusie is. Elites ontstaan altijd; zelfs als de massa’s er één omverwerpen, creëren ze snel een nieuwe. James Burnham breidt dit uit in "The Machiavellians" en stelt dat elke realistische politieke analyse de onontkoombare dominantie van elites moet accepteren. 

Deze elite-dominantie weerspiegelt het Pareto-principe en suggereert een natuurlijke 80/20-verdeling tussen elites en de samenleving.

«De oligarchie is een laag afgescheiden van het volk. Gedragen door voorrechten, rijkdom, speculatie en controle over de bureaucratie, mist zij een vitaal contact met de gemeenschap. De elite richt de energie van het volk op een gemeenschappelijk doel, neemt risico’s samen met hen — de oligarchie niet. De oligarchie leeft van de middelen van het volk, manipuleert hen om haar positie te behouden en schermt zich af van elke eis tot verantwoording die zij altijd ontloopt. Dus het idee dat de grote vis de kleine opeet is onrechtvaardig en onjuist, want de elite is het principe van leven voor een volk, terwijl de oligarchie het principe van hun verval is.»
— Francisco José Fernández-Cruz Sequera, 2025.

Plato (in De Staat, Boek VI) en Aristoteles (in Politica, Boek IV) waarschuwden tegen directe meerderheidsheerschappij, uit vrees voor tirannie van de meerderheid en volkswoede. In zijn "Discourses on Livy" (Redevoeringen over Titus Livius) nam Niccolò Machiavelli een gelijkaardige positie in en verwees naar de Gracchen (Tiberius en Gaius) in het Rome van de 2e eeuw v.Chr. Hun grondhervormingen — bedoeld om rijkdom van de aristocratie naar de armen te herverdelen — leidden tot bloedvergieten en burgeroorlog. Machiavelli stelde dat de Gracchen de fout maakten te veronderstellen dat de armen minder eigenbelang hebben dan de rijken; door de goedkeuring van de massa te zoeken, voedden zij haat tussen plebejers en senaat, wat uiteindelijk de Romeinse Republiek ondermijnde.

«De erfgenamen begonnen te degenereren ten opzichte van hun voorvaderen en, de deugdzame daden verlatend, meenden dat vorsten niets anders hoefden te doen dan elkaar overtreffen in weelde, wellust en alle andere vormen van genot. Zo werd de vorst gehaat en, uit vrees voor die haat, een tiran; velen van hen die hielpen hem te vestigen, werden zijn vijanden. Deze, in samenzwering, brachten zijn ondergang teweeg. En zo gaat de cyclus door.»
— Discourses on Livy, Boek I, Hoofdstuk 2, Niccolò Machiavelli, 1531.

Machiavelli beschreef een cyclisch patroon waarbij democratie overgaat in tirannie. Aanvankelijk leidt een wijze en rechtvaardige heerser, de “vorst”, maar zijn opvolger geeft vaak toe aan luxe, wat tot tirannie leidt. Een aristocratische klasse werpt deze tirannie omver en sticht een nieuwe regering, maar ook deze aristocraten worden corrumperend, wat anarchie en hernieuwde tirannie inluidt. Machiavelli stelde een gemengde staatsvorm — een republiek — voor, waarin monarchie, aristocratie en democratie institutioneel vertegenwoordigd zijn. Deze vorm zou stabieler en duurzamer zijn dan zuivere democratieën of oligarchieën, zoals de Spartaanse republiek aantoonde, die 800 jaar standhield in vergelijking met kortere cycli elders.

«Honderd mannen die uniform en eensgezind handelen, met een gemeenschappelijk begrip, zullen triomferen over duizend mannen die het niet eens zijn en die daarom één voor één kunnen worden aangepakt.»
— Gaetano Mosca, 1896.

Ondanks het idee van een gemengde staatsvorm blijven uitdagingen bestaan. In de 18e eeuw identificeerde David Hume facties (factionalisme) als een groot democratisch manco. Hij betoogde dat mensen van nature facties vormen op basis van persoonlijke belangen, die vaak het algemeen welzijn ondermijnen. Zelfs triviale verschillen — zoals zichtbaar in antieke Griekse facties of recente burgeroorlogen — kunnen factionalisme aanwakkeren. Moderne democratieën kampen nog steeds met facties gedreven door religie, politiek of persoonlijke rivaliteiten.

James Madison besprak facties in "Federalist Paper No. 10" en stelde twee oplossingen voor: de oorzaken wegnemen of de effecten beheersen. Het wegnemen van de oorzaken zou neerkomen op het afschaffen van vrijheid - onpraktisch en onwenselijk. Het beheersen van effecten is daarom realistischer. Madison betoogde dat grote republieken de schadelijke invloed van facties verzwakken doordat uiteenlopende belangen elkaar tegenwerken, waardoor dominantie door één factie moeilijker wordt en kiezers meer keuze hebben — wat de invloed van corrupte kandidaten vermindert. Madison voorzag echter niet de centrale rol van politieke partijen, noch de impact van communicatiemiddelen zoals radio, televisie en internet, die factionele organisatie en invloed versterken.

«Oligarchie rust altijd op geweld en bedrog.»

— George Orwell, 1946.

Mancur Olson voegde in "The Logic of Collective Action" nog een probleem toe: grote groepen met gedeelde belangen slagen er vaak niet in zich effectief te organiseren vanwege hoge organisatiekosten, terwijl kleinere, goed georganiseerde belangengroepen wel succesvol beleid kunnen beïnvloeden — zelfs tegen de belangen van de meerderheid in. Zulke groepen behalen vaak hun doelstellingen, zonder veel acht te slaan op het algemeen belang.

«Soeverein is hij die beslist over de uitzondering.»

— Political Theology, Carl Schmitt, 1922.

Bijvoorbeeld: kandidaten Sunny Strawberry en Lucy Lemon, die zich verkiesbaar stellen, ontvangen aanbiedingen van belangengroepen zoals de Erwten, Aubergines en Peren die overheidssteun of belastingvoordelen willen. Om te winnen doet Sunny mogelijk toezeggingen aan die groepen, ook al levert dat niets op voor de bredere bevolking. Als Sunny weigert, steunen de groepen misschien Lucy, die vergelijkbare afspraken maakt. Dit mechanisme zorgt ervoor dat speciale belangen het beleid domineren en het grote publiek ondervertegenwoordigd blijft.

«O grote ster! Hoe zou je gelukkig zijn als je diegenen niet had voor wie je schijnt!»

— Aldus sprak Zarathoestra, Friedrich Nietzsche, 1883.

Het algemene publiek, dat geen sterke speciale belangen heeft, kan zich niet goed organiseren en het naar voren brengen van haar agenda. Daardoor blijven haar behoeften vaak onopgemerkt ten gunste van goed gefinancierde lobby’s. Madisons ideaal van een republiek en van moderne democratieën schiet herhaaldelijk tekort: vertegenwoordigers geven te veel prioriteit aan hun herverkiezing boven het algemeen belang, en hun beleid kan zonder gevolgen blijven. 

Deze systemische problemen vormen ernstige uitdagingen voor moderne democratieën, en hoewel oplossingen moeilijk te vinden zijn, is het herkennen en aanpakken van deze tekortkomingen cruciaal.

Bron: https://nigonthailand.substack.com/p/the-iron-law-of-oligarchy-and-the

Vind je dit een interessant artikel ?  Hou je dan niet tegen om het te delen.  Alvast hartelijk dank !