Translate

woensdag 12 juni 2013

Iedereen slachtoffer van een frauduleus geldsysteem (3)

“Ik geloof oprecht dat bancaire instellingen gevaarlijker zijn dan een staand leger; en dat het principe van geld uitgeven dat onder de naam financieren betaald moet worden door het nageslacht, slechts het grootschalige bezwendelen van de toekomst is”         
                                                                                                                                   Thomas Jefferson


Nationale banken zijn de enig wettelijk toegelaten uitgevers van geld.  Bij het centrale bankieren dwingt de regering haar burgers om het door de centrale bank verspreide geld als enig wettelijk betaalmiddel te accepteren.   Grosso modo beschikken deze instellingen over drie instrumenten om hun geldpolitiek te bepalen :
  1. Het vaststellen van de hoogte van de reserves van de financiële instituten waar geld  wordt gedeponeerd.  Het percentage aan te houden reserves is belangrijk voor het in meerdere of mindere mate verstrekken van leningen aan gezinnen en bedrijven.  En dus doorslaggevend voor het al dan niet floreren van de economie.
  2. Het bepalen van de kortetermijnrentevoet.   Dit is de rente waartegen de centrale bank geld uitleent aan de commerciële banken.  Door dit instrument kan de geldhoeveelheid naar behoefte worden uitgebreid of ingekrompen.
  3. Activiteiten op de open markt waarbij overheidsobligaties worden gekocht of verkocht.
Op dit laatste punt willen we nader ingaan.   Iedere regering geeft behoorlijk wat staatsleningen uit, waarmee ze hun dure programma’s (ambtenarensalarissen, sociale zekerheid, pensioenen enz.) financieren.  Die leningen moeten ooit weer eens worden terugbetaald.  Alleen is het geld dan veel minder waard – door de inflatie – en verdient de overheid aldus een mooie cent aan die leningen.  De rentevergoeding dekt daarenboven slechts ternauwernood de geldontwaarding.  Deze inflatie zou overigens niet mogelijk zijn als de overheid de geldbehoefte niet zou bevredigen door – via de centrale bank – de gelddrukpersen wat sneller dan normaal te doen draaien.

Samen met de centrale bank creëert de overheid dus schuldfinanciering.  Dit proces gebeurt evenwel zonder inspraak van de bevolking.   Dit fenomeen wordt “taxation without representation” genoemd.  België zit met een staatsschuld van bijna 100% van het BBP (bruto binnenlands product).  Om dit bedrag in z’n totaliteit terug te betalen zou iedere Belg dus een volledig jaar gratis dienen te werken …

Er bestaat overigens nog een andere verborgen kost : de rente die de overheid (lees : u en ik) op de door haar uitgegeven leningen dient te betalen.  Op door hen niet gevraagde staatsobligaties betalen de burgers inderdaad ook nog eens rente!  Dergelijke rentebetalingen souperen in België 7% op van de jaarlijkse begroting.  De Amerikaanse auteur Edward Griffin beschrijft deze situatie als volgt : “Het berekenen van rente op voorgewende leningen is woeker en deze situatie is geïnstitutionaliseerd.”

Het mogen uitgeven van geld, het naar believen hanteren van de geldkraan, het vastleggen van de totale beschikbare hoeveelheid geld, het bepalen van de rentevoet en het uitgeven van overheidsobligaties : deze processen vertegenwoordigen een onwaarschijnlijk grote macht.  Geen enkele burger beschikt over enige inspraak met betrekking tot deze beleidsdaden die nochtans een enorme impact hebben op ons leven.  Het is feitelijk verbazingwekkend dat slechts weinigen de volstrekt ondemocratische werking van ons geldsysteem werkelijk begrijpen.
Een reactie posten